گاهی در برزخ بودن و نبودن

گاهی میان آب و آتش

قدمهایی بیش فاصله نیست

گاهی در حسرت دیدن شراب ناب هستی

قدمهایی بیش فاصله نیست                                 

گاهی در دور شدن از آتش دوزخ

تا رسیدن به نقطه صفر مرزی

قدمهایی بیش فاصله نیست

گاهی میان خنده های بهشتیان

و گریه های دوزخیان

قدمهایی بیش فاصله نیست

گاهی تا رسیدن به آن شراب ناب عالم بالا

یا رسیدن به آتش آن آدم طماع

قدمهایی بیش فاصله نیست

گاهی می شود قدمهایی برداشت

و دور شد از أن آتش

و برای خود گلستان ساخت

دراز کرده ام

گرچه آسمان آبی است ولی برایم

تداعی کننده تمام رنگهاست

زیباتر آنکه سجاده ام را زیر این پهنه بی کران پهن کرده ام

چه حس ناتمامی است سخن گفتن با کسی که می دانی

تو را بی هیچ دلیل دوست می دارد

نه مثل ما که برای دوست داشتن منتظر بهانه هستیم

وقتی که با او از دلتنگی ام حرف می زنم

برایش از رسم ناخوشایند زمانه می گویم

او در برابر تمام این حرفها

یک چیز به من هدیه می دهد

آن هدیه آرامش است

حالا وقتی که می خواهم سجاده ام را جمع کنم

باز دلم برای این لحظه پر می کشد.

سلامی است که آخر کلام است

عشقی است که نهایت دوست داشتن است

سرسبزی است که به خزان می رود

آب روانی است که به کران می رود

آواز کسی است که از میان می رود

آفتابی است که سایه ایی بر آن نهان می شود

گلی است که به گلزار می رود

خداحافظی رسمی است دیرینه

لحظه ایی است که اول و آخر خط است

ابرهای پاییزی مدام می گیریند

آسمان را که می بینم یاد خود می افتم

آسمان نیز مانند من دلش گرفته

نمی دانم آسمان هم گاهی با خود قهر می کند

یا خود را تنبیه می کند

با اینکه او نیز مانند من دلش از دنیا گرفته

ولی من وقتی به او خیره می شوم

به آرامش عجیبی دست پیدا می کنم

خیلی دوست دارم بدانم او نیز با دیدن ما انسانهای...... به چنین احساسی دست پیدا می کند یا

نه؟؟؟؟؟؟

عاشقانه ایی را  که در انتظار اویم

عاشقانه ایی که آشیان حضرت دوست است

نمی دانم چگونه به آنجا رفته بودم

روحم پر کشیده بود به جایی که من لایق او نیستم

ولی همیشه بدنبالش هستم

آرزویم این است که جز در خواب در جایی که نامش واقعیت است آنجا راببینم

هر چه تلاش می کنم

موفق نمی شوم

می دانم که هنوز آماده نشده ام

می دانم که هنوز وجودم پر است از لکه های تیره

می دانم که می توانم با توانم به آنجا برسم

و بالاتر از همه می دانم اگر خود او بخواهد به هیچ کدام از اینها نیاز ندارم

چشامو بسته بودم

از دنیا خسته بودم

تو فکر کار دنیا بودم

نمی دونم یه هو چرا اینطور شد

آسمون یه دفعه رو سرم هوار شد

قطره های بارون تو آسمون

که تا چند دقیقه پیش واسم چشمک می زدند

الان دونه دونه اشکامو درمیارن

خدا جون گله که نمی شه کرد

تقدیر واسم رقم زده

ولی ازت می خوام جای خوب نصیب کنی

لحظه را  گفته اند دقیقه شو

انسان را گفته اند زندگی کن

دریا را گفته اند بی کران باش

آتش را گفته اند سوزان باش

باران را گفته اند قطره باش

آب را گفته اند ساده باش

ماه را گفته اند نظاره گر باش

همه ی اینها را گفته اند ولی ما چه کرده ایم؟؟؟؟؟؟؟

تو صداهای حبس شده در شک بودن را شنیده ایی

تو ترنم زیبای عاشقی را چشیده ایی

تو پرواز در آسمان غبار گرفته ی دلت را تجربه کرده ایی

تو ردپای سبز بودن را از پش قفس دیده ایی

تو شک های بودن و رفتنت را چگونه معنا می کنی

تو چگونه آفتابهای سوزان را برای ادامه انتخاب می کینی

تو چگونه جاده های بی سرانجام را برای رسیدنت قدم قدم می روی.....

خوبید

ماه رمضونتون مبارک .

من که خیلی خوشحالم که دارم می رم به سفره ی خدای خودم

دوست دارم نهایت کارایی رو که می تونم انجام بدم

تا خدامم به بهترین صورت ممکن سفره ی خودشو برای من گسترده کنه.

آسمان بوی ترانه می دهد

دشت های سبز انتظار روشنی را صدا می زنند

سو سو های ستاره که گاهی کم اند و گاهی زیاد

دشت های انتظار را به مهمانی آسمان دعوت می کنند

صفحه ایی سیاه و سفی اما بر پا و استوار

پهنه ایی بی کران اما ساده و صمیمی

شب بوی ستاره می دهد